نظریه مشورتی ۷/۹۹/۵۵۵

مستفاد از بندهای»پ « و»ت « ماده یک قانون خسارات وارد شده به شخص ثالث در اثر حوادث ناشی از وسایل نقلیه مصوب 1395 حادثه مشمول این قانون عبارت است از هرگونه سانحه ناشی از وسایل نقلیه موضوع بند»ث « این ماده و محمولات آن ها آیا صرفا انتساب حادثه به خودرو مسبب کافی است و دیگر چگونگی این واقعه تفاوتی نخواهد کرد؟ آیا آنچه در بند فوق آمده است از باب تمثیل است و چنانچه نقص فنی خودرو که خارج از حیطه راننده بوده است و موجب بروز تصادفی شود و افسر کاردان فنی تصادفات علت سانحه را نقص فنی خودرو اعلام کند با عنایت به تعری ف تقصیر که ناشی از بی احتیاطی یا عدم رعایت مقررات یا نظامات دولتی است و در این فرض راننده مرتکب تقصیری نشده و حادثه ناشی از یک علت قهری بوده است، آیا می توان وی را ثالث قلمداد کرد و از تمامی حقوق مربوط به بیمه برخودار است و از این طریق خسارات بدنی، مالی وی را پرداخت کرد؟ آیا می توان گفت ا ز نظر عرف وسیله نقلیه مسبب حادثه بوده و همین که در ایجاد تصادف نقش عینی و کنشی داشته است، مسبب تلقی می شود و از باب ماده 3 صدرالذکر مستحق دریافت خسارات خود است .قانون

در فرضی که وقوع حادثه بر اثر»نقص فنی حادث « و به طور ناگهانی و غیر قابل پیش بینی به صدمه یا فوت م نجر شود، موضوع منصرف از بند»ت « ماده یک قانون بیمه اجباری خسارات وارد شده به شخص ثالث در اثر حوادث ناشی از وسایل نقلیه مصوب 1395 است؛ زیرا منظور از راننده مسبب حادثه در این بند، راننده وسیله نقلیه ای است که و حادثه منتسب به فعل یا ترک فعل او باشد. بنابراین در فرض سؤال، چنانچه حادثه منتسب به راننده نباشد ،قوع راننده یادشده نیز مطابق بند»ت «ماده یک قانون یادشده شخص ثالث تلقی می شود و می تواند خسارات مالی و بدن ی وارد بر خود را وفق مواد قانونی مربوط از جمله مواد 13 ، 30 و 35 قانون مطالبه کند فوق.الذکر دکتر احمد رفیعی مدیرکل حقوقی قوه قضاییه