نظریه مشورتی ۷/۹۸/۶۹۳

با توجه به مفاد مواد 58 و 59 قانون مجازات اسلامی مصوب 1392 ،در فرضی که دادگاه محکوم را شایسته اعطای آزادی مشروط بداند، آیا مکلف به اعطای آزادی مشروط تمام باقی مانده حبس است یا آن که می تواند حکم به آزادی مشروط کسری از باقی مانده حبس را صادر نماید؟

نظر به این که حکم آزادی مشروط موضوع ماده 58 قانون مجازات اسلامی مصوب 1392 که مختص محکومان به حبس است، به مح ض صدور قابل اجرا است؛ لذا محکوم از تاریخ صدور حکم به طور مشروط از حبس آزاد می شود. البته دادگاه مخیر است که حکم آزادی مشروط را صادر نماید یا پیشنهاد را رد کند؛ لیکن نمی تواند به رغم احراز شرایط و استحقاق محکوم، حکم آزادی مشروط وی )محکوم( را برای قسمتی از ب اقی مانده مجازات حبس صادر کند؛ زیرا با توجه به صدر ماده 59 قانون یادشده، آزادی مشروط شامل »بقیه مدت مجازات حبس « است و منظور از عبارت »لیکن دادگاه می تواند مدت آن را تغییر دهد « در ماده اخیرالذکر، مدت آزادی مشروط )مدتی که محکوم به طور مشروط آزاد است (است ، نه مدت زمانی که محکوم باید در حبس به سر ببرد تا بتواند از آزادی مشروط استفاده کند؛ مضافا این که صدور حکم آزادی مشروط نیازمند احراز وجود شرایط از جمله شرط مذکور در بند»الف « ماده 58 قانون فوق الذکر می باشد و عملا صدور آن برای آینده امکان پذیر نمی باشد و با حقوق مکتسبه محکوم و فلسفه صدور آزادی مشروط نیز منافات دارد ح.کم دکتر محمد علی شاه حیدری پور مدیرکل حقوقی قوه قضاییه