نظریه مشورتی ۷/۹۸/۱۸۲۲

در مورد بیمه نامه های اجباری همین که بیمه نامه ای صادر شد )بیمه شخص ثالث( باید قواعد آمره قانون را رعایت کرد نه شرایط بین را طرفین را. آیا اگر فردی که در یک خودرو به عنوان سرنشین بوده و در اثر سانحه تصادف آسیب دیده و همزمان خویش را در شرکت بیمه صرف نظر از اینکه مشمول بیمه نامه شخص ثالث می شود و می تواند تمامی دیات متعلقه را دریافت نماید بیمه عمر و حوادث انفرادی نماید با عنایت به اینکه بیمه نامه های حوادث د ر صنعت بیمه بر دو نوع هستند نخست: بیمه نامه هایی که در مورد آنها اصل غرامت مطرح نیست و می توان از چند منبع خسارات را دریافت کرد زیرا نوعی سرمایه گذاری هستند دوم: بیمه های حوادث حکمی مانند ماده 3 قانون بیمه اجباری مصوب 1395 که در این مورد اصل غرامت مطرح می شود حالیه اگر شخص ثالثی خود را تحت دو عنوان و در دو جا تحت پوشش بیمه حوادث و عمر قرار دهد آیا می تواند طی یک دادخواست هم از مزایای بیمه ثالث بیمه حوادث و عمر آسیب های خود را مطالبه نماید به عبارتی از سه جا خسارت متعلق را دریافت کند )بیمه ثالث- حوادث- (عمر.

با عنایت به حکم مقرر در ماده 23 قانون بیمه اجباری خسارات وارد شده به شخص ثالث در اثر حوادث ناشی از وسایل نقلیه مصوب 1395، جبران تمام یا بخشی از خسارات از محل بیمه های اختیاری توسط مراجع دیگری مانند صندوق های ویژه جبران خسارت یا دریافت خسارات بدنی وارد شده از شرکت های بیمه ذی ربط یا صندوق تأمین خسارت های بدنی موضوع این قانون منافاتی ندارد. لذا با توجه به ماهیت متفاوت بیمه های مسئولیت اشخاص از جمله بیمه های حوادث و عمر و آثار مترتب بر هریک از جمله عدم تبعیت بیمه حوادث از اصل غرامت و مستند به ماده یاد شده و اصل جانشینی، در فرض سؤال، دریافت بیمه حوادث و عمر با خسارات بدنی موضوع قانون فوق منافاتی نداشته و قابل جمع است .الذکر