نظریه مشورتی ۷/۹۸/۱۴۹۰

زوجه وصول مهریه منزل مسکونی متعلق به همسر خود را به عنوان مال معرفی نموده است .درراستای زوج در ابتدا مدعی شده منزل مسکونی را به مادرش فروخته است سپس مادرش نیز این ملک را به همسر برادر وی واگذار نموده است. زوجه با طرح دعوی ابطال معامله صوری قرارداد خریدار اول و دوم را باطل نموده است. پس از قطعیت دادنامه مبنی بر تعلق ملک به زوج، زوج مدعی مسثن یات دین بودن منزل است؛ در حالی که در این ملک سکونت نداشته است. آیا با توجه به انکار اولیه زوج نسیت به مالکیت و با لحاظ عدم سکونت زوج در آن ملک مذکور جزو مستثنیات دین محسوب می شود یا خیر؟

با عنایت به بند الف ماده 24 قانون نحوه اجرای محکومیت های مالی م صوب 1394 و تبصره یک آن، منزل مسکونی محکوم علیه در صورتی جزء مستثنیات دین تلقی می شود که اولا، علی الاصول محل سکونت بالفعل محکوم علیه باشد و ثانیا، منزل مسکونی در حد نیاز و شأن عرفی محکوم علیه در حالت اعسارش باشد. بنابراین در فرض سؤال انکار اولیه محکوم ع لیه مبنی بر عدم مالکیت منزل مسکونی متنازع فیه، در تشخیص مستثنیات یا عدم دین بودن منزل مسکونی تأثیری ندارد .مستثنیات