نظریه مشورتی ۷/۱۴۰۴/۲۸۲

در خصوص دعاوی غیر قابل تجزیه با خواهان های متعدد، چنانچه اسناد و مدارک مثبت حق موجود باشد؛ اما صرفا در اختیار یکی از خواهان ها باشد، با فرض اینکه این خواهان با اثبات حق دیگر خواهان ها متضرر می شود و صرفا به واسطه حق یا به سبب توارث در مال یا حق موضوع دعو ا در زمره خواهان ها قرار گرفته است و وی به همین سبب از ارائه مدرک به دادگاه استنکاف کند؛ چنانچه حکم بر بطلان دعوای خواهان ها صادر شود و متعاقبا دیگر خواهان ها به نحوی به اسناد و مدارک یاد شده دسترسی پیدا کرده و یا در نتیجه اقدام قضایی این اسناد را تحصیل ک نند، آیا آنان می توانند به استناد بند 7 ماده 426 قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور مدنی مصوب 1379 ، درخواست اعاده دادرسی نمایند؟ اس خ :پ اولا، منظور از سند مکتوم موضوع بند 7 ماده 426 قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور مدنی مصوب 1379 ، سندی است که در جریان دادرسی منتهی به صدور رأی، به صورت واقعی مکتوم بوده و در طی این فرآیند، سند در اختیار متقاضی اعاده دادرسی نبوده است و مکتوم داشتن سند از سوی طرف دعوا و یا باعث کتمان شدن آن؛ آنگونه که سابقا در بند 7 ماده 592 قانون آیین دادرس ی مدنی مصوب 1318 بود ،آمده شرط نیست؛ اطلاق بند 7 ماده 426 یاد شده و همچنین حکم مقرر در ماده 430 قانون صدرالذکر در مورد ابتدای مهلت درخواست اعاده دادرسی در فرض مکتوم بودن سند که از زمان وصول یا اطلاع از وجود سند تعیین شده است، مؤید این دیدگاه است . ثانیا، با توجه به اینکه، ملاک پذیرش اعاده دادرسی مکتوم بودن سند برای متقاضی اعاده دادرسی است، در فرض سؤال هر یک از خواهان ها که سند ابرازی نسبت به او مکتوم بوده است، می تواند بر اساس بند 7 ماده 426 قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور مدنی مصوب 1379 ، درخواست اعاده دادرسی نماید و احراز مکتوم بودن امری مصداقی و بر عهده مرجع قضایی رسیدگی کننده است . دکتر محمدعلی شاه حیدری پور مدیر کل حقوقی قوه قضاییه