نظریه مشورتی ۷/۱۴۰۱/۸۹۲

در موارد محکومیت به پرداخت دیه )بزه ایراد صدمه بدنی عمدی( که محکومین شناسایی شده، اما متواری می ب اشند و هیچ مشخصات دقیقی از ایشان وجود نداشته و به رغم انجام تمامی اقدامات پس از گذشت مدت مدیدی به ایشان دسترسی حاصل نشده است، آیا امکان صدور حکم به پرداخت دیه از بیت المال وجود دارد؟ )با عنایت به اینکه ماده 435 قانون مجازات اسلامی در خصوص محکومیت به قصاص بوده و نه دیه و همچنین مواد 474 و 475 که مرتبط به جنایات شبه عمد و خطای محض می.(باشد

برابر رأی وحدت رویه شماره 790 مورخ 10/4/1399 دیوان عالی کشور»قانونگ ذار به شرح مواد 435 ، 474 ، 475 و 487 قانون مجازات اسلامی مصوب 1392 و با لحاظ موازین فقهی، در همه موارد قتل نفس یا مادون آن که به مرتکب دسترسی حاصل نشده است اعم از آن که شناسایی شده یا نشده باشد، پرداخت دیه از بیت ال مال را مقرر کرده است که البته در موارد شنا سایی مرتکب و عدم دسترسی به وی، پرداخت دیه از بیت المال در صو رتی ممکن است که ترتب مذکور در مواد قانونی مربوط رعایت شود. بنا به مراتب، در مواردی که مرتکب صدمه عمدی مادون قتل شناسایی نشده باشد، پرداخت دیه بر عهده بیت المال است« ؛ بنابراین در فرض سؤال، عدم دستر سی به مرتکب، با رعایت ترتب مورد اشاره در رأی یادشده موجبات پرداخت دیه از بیت المال را فراهم خو اهد .آورد دکتر احمد محمدی باردئی مدیر کل حقوقی قوه قضاییه