نظریه مشورتی ۷/۱۴۰۰/۹۹۶

5 - چ نانچه ثابت شود چکی به صورت مشروط، تضمینی و یا سفید امضا صادر شده است، آیا مبدأ محاسبه خسارات تأخیر تأدیه آن چک با لحاظ اطلاق قانون صدور چک کصوب 1355 با اصلاحات و الحاقات بعدی همان سررسید مندرج در چک است و یا آن که تاریخ ناظر بر تحقق شرط و یا تاریخ احراز اس تحقاق دارنده به دریافت وجه آن است؟

در فرض سؤال که اثبات می شود که چک به صورت مشروط و یا تضمینی صادر شده است، مبدأ احتساب خسارت تأخیر تأدیه حسب مورد متفاوت است: اولا، در خصوص چک هایی که تضمینی و مشروط بودن آن در متن سند قید نشده است، با توجه به وصف ت جریدی اسناد تجاری و اصل غیر قابل استناد بودن ایرادات، اسناد مذکور پس از صدور از منشاء خود منفک می شوند و ایرادات در قبال دارنده با حسن نیت قابل استناد نمی باشد، بنابراین م لاک در احتساب خسارت تأخیر تأدیه با توجه به اطلاق تبصره الحاقی به ماده 2 قانون صدور چک مصوب 1376 و قانون استفساریه این تبصره مصوب 1377 مجمع تشخیص مصلحت نظام و رأی وحدت رویه شماره 812 مورخ 1/4/1400 هیأت عمومی دیوان عالی کشور، تاریخ مندرج در چک است؛ اما چنانچه واژگان»تضمین « یا »شرط «در متن چک قید شده و یا دارنده بلاواسطه باشد، ملاک احتساب خس ارت تأخیر تأدیه با توجه به توافق حسب مورد، از تاریخ تحقق شرط یا عدم انجام تعهد مورد تضمین است .طرفین ثانیا، دادن چک های سفید امضا ظهور در تفویض اختیار پر کردن آن به دارنده چک دارد؛ بنابراین وقتی کسی چکی را بدون تاریخ و سفید به کسی می دهد، عرفا به معنای آ ن است که صادرکننده چک اختیار گذاشتن تاریخ را به دارنده داده است که هر زمان مایل به وصول وجه آن باشد، با درج تاریخ و مراجعه به بانک، وجه آن را دریافت کند. پس از درج تاریخ توسط دارنده چک که اختیار این امر را دارد، چک واجد تمام شرایط شکلی لازم بوده و از نظر م طالبه خسارت تأخیر تأدیه مشمول تبصره الحاقی به ذیل ماده 2 قانون صدور چک مصوب 1376 و قانون استفساریه این تبصره مصوب 1377 مجمع تشخیص مصلحت نظام و رأی وحدت رویه شماره 812 مورخ 1/4/1400 عمومی دیوان عالی کشور خواهد بود .هیأت مدیر کل حقوقی قوه قضاییه